A Boy Named Leech

Leech is only a code name.

I met Leech years ago. The first time I saw him was when I first live in Pateros. Since we were clan mates, he sent a group message telling everyone that he was on his way to Taguig. During that time, I was walking Pasig Park on my way to the jeepney stop where all the vehicles bound to Pateros and Taguig pass.

We were at the same place, at the same time, so it became inevitable that we should meet up.

That was the start. Since our areas were near each other, we started drinking together, and every moment was fun. He sang well, while I sang okay, so our favorite bonding moment was singing in a cheap videoke place in Rotonda.

Leech is awesome. You will really want him as your friend. He is your typical alpha gay but he doesn't consider him as such. He knows what he have but you will never feel that he brags about him. Yes, you will hear stories about him, the things he does and all, but you have to transcend through all the stories to fully understand him.

But things always happen. I left the clan that he used to lead then we lost communication.

God knows how I tried my best to find him. It is really my nature that when someone starts to mean something to me, specially if that person became my friend, I will do my best to keep you. But when you start to realize that the only information you have is his first name left my hopes in finding him on FB flush on the drain. I ask our common friends and found out that he was not on our clan before. Leech was really a slimy thing to catch.

But I found him. Just a while ago. And I cannot be more ecstatic about it. Nothing beats looking for something you missed terribly.

And that is why I am writing again. Because I am not just happy, I feel splendid. :D

So, how you've been? Let's catch up. :)

Clan

Mayroon akong clan – text clan.

Hindi ko na matandaan kung kalan ako nagsimulang sumali sa mga ganito, ang naalala ko lang, tatlo ang cell phone ko dati kaso wala namang nagtetext. Tapos nabalitaan ko lang somewhere na mayroong mga ganoon, kaya out of no where bumili ako ng SUN na sim tapos naghanap ng katext sa internet, nangulit akong isali niya ako sa clan.

Ano ba ang text clan?

 

Hmm… Para itong group sa text, normally mga 20 to 40 members, tapos uso ang group messaging (GM). For example, may itetext ka sa isang tao, imbes na para isang tao, dapat isend mo sa lahat ng members ng clan. Kaya imaginin mo, kung mag “good morning” ang lahat ng 40 members ng clan, kung hindi kaya ng inbox ng cell phone mo, hay naku, umasa ka ng in two weeks, magbabago ka ng cell phone unit.

Since grupo kayo, may parang officers din ang mga clan. May founder, tawag sa nagpakana ngclan, at ang mga officers niya. Iba iba din ang designation – mga taga asikaso ng events, mga taga gawa ng text activities, saka tagapamahala ng clan.

In short, parang isa siyang isang community na nagsusurvive sa pagtetext.

Kung akala mo puro good morning lang ang marereceive mong messages, mali. May mga text activities din, ito yung mga parang pakana ng mga officers para maging active (mag gm ng mg gm) ang mga members. Maraming klase ng mga text activities, minsan mga surveys, quizzes, kailangan mong mag advise sa lovelife ng mga taong hindi mo naman kilala, at kung ano ano pa, anything goes. Imagination mo ang limit!

Uso din sa clan ang mga monthly gatherings, Grand Eye Ball (GEB) ang tawag dun. Iba iba lang ang concept ng mga GEBs, pero for sure hindi mawawala sa mga ito ang inuman, yosihan, landian, at kariran.

Bakit ba ako nagboblog about sa clan? Hahaha!

Una, wala talaga akong magawa sa office ngayon, mas trip kong magsulat muna ngayon. Pangalawa, since ang page na ito ay tungkol sa ‘kin, siguro nararapat din na magbigay muna ako ng background sa clan kasi sigurado, marami akong ikukwento tungkol sa clan at mga ka clan mates ko. Lastly, parte na rin ng pagkatao ko ang pagkakaroon ng madaming messages na para sa maraming tao.

Seriously, marami akong natutunan sa pagkaclan. Pinakaimportante siguro ay ang makibagay at matutong makisama. Lahat na siguro ng klase ng bakla nakilala ko sa pagkaclan – mula sa mga mayayaman, mahirap, maarte, matalino, barumbado, squatter ang ugali, etc, name it, sa clan, I’ve encountered it. Dito, matututo ka na i-humble ang sarili mo dahil minsan, hindi mo alam kung pano ka maiinterpret ng mga nakikilala mo. Sa clan ko din natutunan na minsan, kailangan mo ring pakiramdaman ang mga nakakasalamuha mo, mamili ng mga tao, at pakisamahan ng nararapat lahat ng nagiging kaibigan mo.

Marami akong naging kakilala sa clan, marami din akong naging kaibigan, may mga naging kaaway din, pero walang naging kalandian. Haha, the loser that I am.

Sa pagkaclan ko, nakilala ko na siguro ang mga best friends ko. Mga ka clan mates ko ang kasama kong nagcelebrate nung birthday ko. At sobrang thankful ako kasi minsan lang talaga ako nagcelebrate pero hindi nasayang ang gabi ko, naging masaya siya.

Dahil din sa mga ka clan ko, mas nakilala ko ang sarili mo. Natanggap kung ano talaga ako. Kasi mayroon kang support group na alam ang mga pinagdaraanan mo. Nanjan sila para bigyan ka ng advise kapag naloko ka sa pag-ibig, patatawanin ka kapag sobrang kamote na ng pakiramdam mo, iiyak kapag nagkwento ko na ng malungkot, makikipag away kapag agrabyado ka, at higit sa lahat, magpaparamdam sa iyo na hindi ka nag-iisa.

Ilang beses ko ng inisip na itigil na ang pagkaclan. Minsan kasi sobrang abala talaga siya sa tahimik at payak kong pamumuhay. Pero ngayong nasulat ko na ito, parang hindi ko na siguro gagawin muna iyon, ngayon narealize ko na, HINDI IMPORTANTE ANG CLAN, IMPORTANTE ANG MGA TAONG NAKIKILALA KO DITO.