Canda

Before I almost forgot how to define the word “vacation,” I spent the last four days in the province where I was born. :D

Sariaya is a province before the capital of Quezon. It is a three hour drive, I mean, bus ride from Manila that is if you want to get to the town proper, huh. :P My extended family live in a Barrio which is still a 20 minute tricycle ride from town. The name of our Barangay is Canda, and I don’t even know where the name came from. I will not say that it is remote, because there are a lot of other Barangays which is farther from where we live.

It is a place where farming is really the main source of income, where the only concrete road is where the vehicles pass, where the dogs are not even chained, where people sleep at one in the morning and still wake up at six AM, where the phone’s signal is really drag, where people are friendly, and where everything seems so simple and relax.

The picture below is our nearest neighbor.

Yes, if I will estimate it, its close to a hundred yards. My cousin and her family lives there, and if you want to call her, since she doesn’t own a cellular phone, you have to do it the old fashion way. Shout! Haha.

I have a lot of stories to share. But since I just arrived in Manila, I think it is proper to rest first. Haha!

Candles

Kagagaling ko lang sa bakasyon. Two days akong nanatili sa Sariaya dahil ayaw ko ng dalawin ng aking lola. Ngayong naranasan ko na kung paano maparamdaman ng isang namatay na nilalang, lalong tumibay ang paniniwala ko sa mga bagay na supernatural.

After ng work, deretso na sa Sariaya. Hindi ko na tinaon sa mismong araw ng Undas ang pagbisita, alam ko kasi an magiging crowded na ang mga sementeryo noon at sayang naman ang double pay sa 31 and 1, hehe. Nakarating naman ako ng Sariaya ng matiwasay, pagod at sobrang puyat nga lang.

Dumeretso na ako sa sementeryo baka umuwi sa bahay ng pinsan ko. Okay naman ang panahon na yun, walang araw, maulap at feeling ko hindi uulan. Pagdating ng sementeryo, bumili muna ng kandila para sindihan.

Ang daan mula sa kalsada papuntang sementeryo ay isang eskenita na pataas. “Himlayo” ang tawag ng mga kababayan ko sa sementeryo na iyon, kasi sa sobrang layo niya sa kalsada, pakiramdam mo hindi matatawag na himlayan ayun. Kinabahan pa ako kasi ako lang ang naglalakad paakyat. Pormado pa naman ako kasi kagagaling ko lang sa work, pero bahala na, masyado na akong pagod at puyat para intindihin pa ang pag-iisa.

Ng makarating ako sa puntod ni lola, dumilim ng konti ang langit. Sinindihan ko ang kandila, at biglang umambon! Yeah, ang maaliwalas na araw ay naging ambunin. Sumilong muna ako, since ambon lang naman yun, anytime, alam kong hihinto din siya. Kinausap ko nalang si Lola from a far, humingi ng sorry dahil ngayon lang nakadalaw, humingi rin ng gabay para sa mga desisyon, at higit sa lahat, humingi ng protecksyon para sa mga susunod na araw.

Humina ang ulan, at sinubukan ko na namang sindihan ang kandila. Hindi ko pa nadidikit ang lighter ko sa mismong wick ng candle, bumuhos na ang ulan. Yeah, kung kanina ambon, ulan na ngayon. Pinilit kong sindihan ang kandila, kaso ayaw na talaga, basa na siya kaya nga nga nalang.

Tinanong ko ang lola ko, kung bakit ayaw niyang magpasindi ng candle, siyempre hindi na akong umasa na sagutin ako. Kaloka kapag nakasagot pa siya. Sinabi ko nalang wag na siyang magtampo kasi babalik ako anytime soon.

Ang weird lang talaga ng nangyari. Hindi ko maisip kung saan ako magsisimulang isipin kung bakit nangyari yun.  The universe is really weird, hence, I love being a part of it.